My Future Is You?

My Future Is You?
04. Akan ada senang dan sedih dalam persahabatan dan juga Cinta lV



β€œπ™³πš’πšŠ πš•πšŠπšπš’? Batin Vanno yang kemudian berlari ke arah Vanya.


Vanno membelah kerumunan yang tengah mengerubungi Vanya. β€œMinggir minggir! ” Perintah Vanno.


β€œIni kenapa? ” Tanya Vanno πšŒπšŽπš—πšπš˜.


β€œTidur! Ya jelas pingsan lah, Van! ” Angel menatap Vanno jengkel.


Tanpa banyak bicara, lelaki itu langsung menggendong Vanya dan membawa gadis itu ke UKS.


Sesampainya di ruangan, Vanno langsung membaringkan tubuh Vanya pelan - pelan di atas salah satu tempat tidur unit kesehatan sekolah. Vanno menyibak kan beberapa anak rambut yang menutupi wajah Vanya.


π™²πšŠπš—πšπš’πš”πšŠπš— πšπš’πšŽπš–.


Sadar akan sesuatu yang tengah dia pikirkan, dengan cepat Vanno langsung menggelengkan kepalanya. β€œGue mikir apaan sih? ”


β€œAda yang bisa saya bantu? ” sebuah suara tiba-tiba terdengar dari belakang Vanno.


β€œEh, setan, ” Vanno kaget.


β€œBuset, gue kayak bidadari begini dibilang setan, ” gerutu suara tadi diikuti dengan memanyunkan bibirnya.


β€œNajis.”


π™²πšŠπš—πšπš’πš” 𝚝𝚞 πš”πšŠπš’πšŠπš” πš’πšŠπš—πš πš’πš—πš’,


Batin Vanno sambil menatap ke arah Vanya.


β€œTuh tanganin dia, ” ucap Vanno kepada penjaga UKS yang kebetulan adalah teman sebayanya.


Vanno berjalan ke sisi ranjang yang lain, mencari tempat untuk duduk. Saat menemukan tempat yang pas, dia langsung mendudukkan bokongnya disana.


Dia merogoh saku celananya, berusaha mengambil ponselnya. Setelah berhasil mendapatkan benda itu, ia langsung membuka πš›πš˜πš˜πš– πšŒπš‘πšŠπš - nya bersama πšŒπš˜πšπšŠπš— 𝚜𝚚𝚞𝚊𝚝.


π™π™Šπ™Šπ™ˆ π˜Ύπ™ƒπ˜Όπ™.


π™‘π™–π™£π™£π™€π˜Ύπ™§π™π™¨π™©π™£ : π™»πš˜ πšœπšŽπš–πšžπšŠ πšπš’ πš–πšŠπš—πšŠ?


π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€π™ π™šπ™‘π™« : π™³πš’ πš‘πšŠπšπš’πš–πšž, πš–πšŠπšœ.


π™‘π™–π™£π™£π™€π˜Ύπ™§π™π™¨π™©π™£ : π™½πšŠπš“πš’πšœ!


π˜Ώπ™šπ™€ : π™ΌπšŠπš–πš™πšžπšœ!


π™π™žπ™©π™žπ™¨π™–π™£π™’π™žπ™₯π™šπ™§ : π™ΌπšŠπš–πš™πšžπšœ πš•πš˜!


π™‘π™–π™£π™£π™€π˜Ύπ™§π™π™¨π™©π™£ : π™±πšŽπš•πš’πš’πš— 𝚐𝚞𝚎 πšπšŽπš‘ πšŠπš—πšπšŽπš 1, πš‹πšŠπš πšŠ πš”πšŽ πš„π™Ίπš‚. π™²πšŽπš™πšŠπš!


π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€π™ π™šπ™‘π™« : πš”πšŠπš–πšž πš”πš’πš›πšŠ πšŠπš”πšž πš πšŠπš›πšžπš—πš πšŠπš™πšŠ, πš–πšŠπšœ?! πš‚πšŽπšŽπš—πšŠπš” πš“πš’πšπšŠπš πš–πšž πš–πšŽπš—πš’πšžπš›πšžπš‘ πš”πšž πšœπšŽπš™πšŽπš›πšπš’ πš’πšπšž.


π™π™žπ™©π™žπ™¨π™–π™£π™’π™žπ™₯π™šπ™§ : π™Ήπš’πš“πš’πš” πšπš˜πš–πš‹πšŠ 𝚐𝚞𝚎 πšœπšŠπš–πšŠ πš•π™Ύ.


π˜Ώπ™šπ™€ : π™Όπšžπš—πšπš”πš’πš— πšπš’πšŠ πš‹πšžπš”πšŠπš— πšŒπšŽπš•πš•πš˜, πšπšŠπš™πš’ πš™πšŽπš›πš’ πšŠπš™πš’ πš’πšŠπš—πš πš–πšŽπš—πšπšŠπš”πšž πšœπšŽπš‹πšŠπšπšŠπš’ πš™πšžπšπš›πš’ πš›πšŠπš™πšžπš—πš£πšŽπš•.


π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€π™ π™šπ™‘π™« : πš•πšžπš‘πš‘ πš“πšŠπš—πšπšŠπš— πšœπšŠπš–πšŠπš’πš— 𝚐𝚞𝚎 πšœπšŠπš–πšŠ πš‹πšŽπš—πšŒπš˜πš—πš πš™πš˜πš‘πš˜πš— 𝚝𝚘𝚐𝚎.


π™‘π™–π™£π™£π™€π˜Ύπ™§π™π™¨π™©π™£ : π™²πšŽπš™πšŽπšπšŠπš— πš‹πšŠπš πšŽπš•!


π˜Ώπ™šπ™€ : π™²πšŽπš• πšπšŠπš” πšžπšœπšŠπš‘ πšπš›πšŠπš–πšŠ πšπšŽπš‘! π™ΆπšžπšŽ 𝚝𝚊𝚞 πš‘πš’πšπšžπš™ πš•πš˜ πšπšžπš‘ πš™πšŽπš—πšžπš‘ πšπš›πšŠπš–πšŠ, πšπšŠπš™πš’ πšπšŠπš” πšžπšœπšŠπš‘ πš•πš˜ πš•πš’πšŠπšπš’πš— πš”πšŽ πš”πš’πšπšŠ. π™Ήπš’πš“πš’πš” 𝚐𝚞𝚎.


π™‘π™–π™£π™£π™€π˜Ύπ™§π™π™¨π™©π™£ : π™³πš’πšŠ πšœπš’πšŠπš’πšπš˜πš—.


π™π™žπ™©π™žπ™¨π™–π™’π™žπ™₯π™šπ™§ : π™³πš’πšŠ πš“πš’πš—.


π˜Ώπ™šπ™€ : πšˆπšŠπš—πš πšœπšŽπšπšŠπš— πšπšžπš‘ πš•πš˜ πšŒπšŽπš•.


π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€π™ π™šπ™‘π™« : π™»πš˜


π˜Ώπ™šπ™€ : π™»πš˜ πšŽπšŽπš” πš”πšžπšπšŠ.


πš…πšŠπš—πš—πš˜π™²πš›πš‘πšœπšπš— πš–πšŽπš—πšπš‘πšŠπš™πšžπšœ π™²πšŽπš•πš•πš˜πš”πšŽπš•πšŸ πš”πšŽ πšπš›πšžπš™.


π˜Ώπ™šπ™€ : π™·πšŠπšŠπšŠπš‘πšŠπš‘πš‘πšŠ π™ΌπšŠπš–πš™πšžπšœ!


π™³πšŽπš˜ πš–πšŽπš—πšπšžπš—πšπšŠπš—πš π™²πšŽπš•πš•πš˜πš”πšŽπš•πšŸ πš”πšŽ πšπš›πšžπš™. π™²πšŽπš•πš•πš˜πš”πšŽπš•πšŸ πš‹πšŽπš›πšπšŠπš‹πšžπš—πš πšπšŽπš—πšπšŠπš— πš˜πš‹πš›πš˜πš•πšŠπš—.


π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€π™ π™šπ™‘π™« : π™°πš—πš“πš’πš› πš•πš˜, πš…πšŠπš—..


Vanno menutup πš›πš˜πš˜πš– πšŒπš‘πšŠπš bersama teman-temannya itu. Dia melirik ke arah Vanya.


β€œDia pingsan apa mati sih? ” gumam Vanno yang sontak berhenti ketika melihat adanya pergerakan dari gadis itu.


β€œSeribu tahun kemudian, ” ucap Vanno dengan tampang masa bodohnya.


β€œApa? ” tanya Vanya kepada Vanno dengan tampang bingung.


β€œTadi ada cicak kawin di atas lo. ”


β€œNgapain lo di sini? ” tanya Vanya jutek.


β€œYa menurut lo aja gue ngapain. Bukannya syukur ditolongin, ” Vanno menatap Vanya dengan malas.


Tapi saat melihat wajah Vanya yang melas hal itu membuat Vanno tidak enak hati.


β€œJangan deket - deket atau gue gampar lo pake ini baskom! ”


Vanya berucap sambil memperlihatkan baskom aluminium yang ada di dekatnya.


π™ΏπšŠπšœπšπš’ πšœπšŠπš”πš’πš πšπšžπš‘ πš”πšŠπš•πšŠπšž πš”πšŽπš—πšŠ πš”πšŽπš™πšŠπš•πšŠ. Batin Vanno bergidik ngeri.


β€œUdah, nggak usah sok cantik. Gue nggak nafsu sama lo, ” Vanno menjawab ketus membuat Vanya geram.


β€œMinggat sana lo. Nyepetin mata aja lo disini! ” Vanya menatap Vanno garang.


β€œUdah syukur di tolongin, malah ngelunjak! ” Vanno kini malah duduk leha- leha di kursi dekat tempat tidur Vanya. Dia memainkan tanganya di atas paha.


Tiba-tiba suara πšπš›πšŠπšœπšŠπš” - πšπš›πšžπšœπšžπš” terdengar dari arah pintu UKS, Vanno dan Vanya langsung menoleh dan tampaklah disana teman - teman Vanno, yaitu π˜Ύπ™šπ™‘π™‘π™€, π˜Ώπ™šπ™€, dan Willian yang sedang cengar - cengir ke arahnya.


β€œNgapain lo cengar cengir kayak orang gila? Bawa sini teh nya! ” perintah Vanno tidak sabaran.


β€œGila, beli teh segelas aja perjuangan banget, ” keluh Deo dengan mengusap keringat di dahinya.


β€œKenapa? ” tanya Vanno, sementara Vanya hanya menyimak saja.


β€œIya. Adek kelas pada minta foto. Perasaan anak presiden bukan, anak pejabat juga bukan, kok segitunya, Ya ampun, ” celoteh Deo sambil menyerahkan teh di tanganya ke arah Vanno yang kemudian diserahkan Vanno kepada Vanya.


Vanya menggeleng. β€œNggak usah makasih, ” tolak Vanya.


β€œLo jadi adek kelas nyolot banget, sih? Tinggal Terima, gampang kan? ” kata Vanno ketus.


β€œTerima aja ,dek. Mumpung dia baik sama cewek, ” ucap William sambil menaik-turunkan alisnya.


Mau tidak mau Vanya menerima gelas yang berisi teh hangat itu dengan wajah takut - takut.


β€œCepet diminum, sebentar lagi mau ada acara unjuk bakat, ” ucap Vanno dengan nada dinginnya, setelah itu dia pergi meninggalkan Vanya yang masih terdiam.