
'ENCIK HANIF'
Berkali kali aku baca sebaris nama dia di skrin telefon. Nak jawab ke tidak ni? Akhirnya sebaris nama itu hilang. Kali ini pesanan ringkas pula aku terima.
'Fi, saya tunggu awak dekat bawah. '
Aku tepuk kuat dinding ruang tangga tingkat dua berkali-kali. Marah dengan diri sendiri sebab tak boleh buat keputusan. Nampaknya dia lebih pantas daripada aku. Ingatkan bila aku dah nasihat tak payah ambil kisah, dia akan lupakan teori ingatan dia tu. Ini tidak, dia pergi korek bukti sejarah lama dengan Kak Rose.
Tit! Bunyi isyarat mesej masuk.
'You better come or else... '
Telefon aku basah disebabkan tangan dah berpeluh. Lagak macam nak kena serang pakai kapal perang. Ayat dia boleh beri pelbagai maksud.
Satu. Dia marah sebab aku mungkir janji tak turun breakfast dengan dia.
Dua. Dia tak sabar nak bagi tahu kami berdua sama sekolah.
Tiga. Dia syak aku buat-buat tak kenal dia.
Tapi kenapa aku perlu takut? Cakap sajalah aku memang tak kenal dia. Dia ingat dia tu popular sangat ke dekat sekolah?
Aku telan air liur. Kalau dia tak popular dulu tak adalah aku kenal dia. Pelajar terbaik SPM tahun 2003 kot.
Aku pegang tangan Kak Maria dengan Salina kiri kanan. Kami sama² lintas jalan ke Gerai Molek.
"Encik Hanif. Terima kasihlah sebab ajak kami semua breakfast pagi ni. Fifi cakap Encik Hanif nak belanja betul ke? " Dalam keadaan terpinga pinga pun Hanif sempat angguk dan senyum. Mata dia tak lepas pandang aku. Lantaklah.
"Ya. Duduklah. " Pelawa Hanif. Apabila kami duduk tiba² Hanif gelak. Tergeleng geleng kepala dia.
"Apa yang kelakar Encik Hanif? " Marisa yang mudah ketawa pun turut ketawa. Entah apa yang lawaknya.
"Tak. Tiba² saya teringat kawan saya. "
Jantung aku? Boleh kena sakit jantung aku kalau macam ni gaya persekitaran aku hari².
"Kenapa dengan dia? " Salina senyum menanti.
Hanif pandang aku. Aku pun tak berkelip pandang dia.
"Nakal. " Ucapnya sepatah dengan senyuman. Erk... sinis ke manis ni?
Panas dah aku rasa wajah aku sekarang.
Ada hikmah aku bawa ahli Cacamarba. Banyak soalan yang Kak Maria, Salina dan Marisa lontarkan pada Hanif. Nasib baiklah ada mereka semua. boleh aku makan dengan tenang.
"Uhuk... " Elok jugak aku tersedak roti canai. Nasib baik lepas masuk ke tekak. Air kosong aku teguk sampai habis. Dia dah mula dah!
"Betul ke? " Aku join ahli Cacamarba buat² terkejut.
"Ya. Betulkan Fi? " Apabila dia sebut nama sekolah kami aku hanya mampu angguk sambil tayang wajah konon² nya masih tak percaya dia satu sekolah dengan aku.
"Kenapa saya tak ingat Encik Hanif? " Aku cuba mantapkan lakonan.
Hanif ketawa.
"Bukan kita berdua saja sekolah kat situ. " Ujarnya cuba menyedapkan hati aku.
"Macam mana nak ingat Encik Hanif kalau dalam kepala kau tu dah penuh dengan crush kau Fi? "
Setepek kena atas muka.
"Eh... " Aku capai tangan Kak Maria yang dah mula melalut ke gunung ke hutan ke rimba.
"Crush? " Hanif senyum pandang aku.
"Awak minat siapa Fi? "
"Tak ada siapa²." Aku geleng kepala sungguh².Mohonlah dia percaya. Nasib baik aku tak pecah rahsia crush aku tu nama apa pada Kak Maria.
"Encik Hanif SPM tahun lepas berapa? " Soal Kak Maria tiba².
"2003."
"Hah, elok sangatlah tu. Crush si Fifi ni pelajar terbaik SPM 2003. Encik Hanif kenal? "
Hanif terbatuk.
"Kak Maria! " Aku terjerit.
Eei... b*d*h! B*d*h! B*d*h!
B*d*h betullah aku pergi share point tu dulu. Apasal kuat sangat daya ingatan Kak Maria?
Tak terpandang aku wajah Hanif.
"Eh, biarlah. Mana tahu crush kau tu kawan dengan Encik Hanif? Kalau dia masih single, mana tahu ada peluang kau kali ni? "
"Kak Maria stop it! " Bisikku geram. Marisa dengan Salina dah gelakkan aku. Ya, aku faham mereka murah hati nak tolong aku tapi masalahnya manusia yang menjadi 'subject matter's sekarang ada depan aku.Ya Allah mana nak letak muka?